تجزیه و تحلیل اندوهم برایم عادت شده...

 حس میکنم اکنون به این نوشتن ها وابسته شده ام.

وامیدوارم این دلیل بر بیهودگی ام نباشد...

نوشتن را نه از بیکاری و تن آسانی بلکه گاه از فرط اندوه

و گاه از فرط سعادت آغاز کرده ام...

 کاش این نوشتن ها مرا از پیچیدگی اندوه برهاند...

تا بتوانم سعادت را بیابم...

آیا ممکن است از این نوشتن ها برای دیدن خود استفاده کنم؟!!!

و چه بد  که عادت نکرده ام تا سعادتم را تجزیه و تحلیل کنم...

و چه خطرناک که عادت کرده ام اندوهم را تجزیه و تحلیل کنم...