انسان آنگاه سخن می گوید که با اندیشه های خود در آشتی و آرام نباشد...

و هر گاه دیگر نتواند در تنهایی دل خود بماند... در لب های خود زندگی می کند!

و صدا وسیله ی انصراف خاطر و گذراندن وقت است...

و بسیاری از سخنان  شما اندیشه را نیمه جان می کنند...

زیرا که اندیشه پرنده ای  است آسمانی!

که در قفس سخن شاید به راستی بال هایش را باز کند...

ولی به پرواز در نمی آید...

«جبران خلیل جبران»